Ledenverhalen


MIJN VERHAAL: VERHUIZING EN CORONA

Velen weten dat ik, na 46 jaar in Badhoevedorp gewoond te hebben in de Dellaertlaan, vertrokken ben naar Bergen, Noord-Limburg, 18 km boven Arcen, waarheen vorig jaar de laatste excursie van Rechell naar toe leidde. Daar hebben we toen ook afscheid genomen van haar en haar jarenlange inzet  voor het organiseren van de dagexcursies.

Het besluit om naar Bergen te verhuizen was in september 2019 genomen.  Het huis werd verkocht en het deel van het huis van mijn zoon Mark dat mijn stek zou worden, werd grondig aangepakt. In december 2019 een en ander voltooid. De datum voor het afscheid van Badhoevedorp en de vele vrienden, vriendinnen en kennissen werd vastgesteld op mijn 80ste verjaardag op 28 februari 2020, toch een memorabele dag in een leven.

Een van de redenen voor dit vertrek was een eventuele, mogelijke mantelzorgsituatie in de “verre “ toekomst!

Toen was echter nog niet bekend dat het Coronavirus een spelbreker had kunnen zijn. De verhuizing was al vastgesteld op eind maart. In die tussentijd moest er ingepakt, opgeruimd of weggegeven worden, want ¾ van mijn bezittingen moest op een of andere manier verdwijnen, toch ook een moeilijk afscheid.

De dreiging van een lockdown kwam steeds dichterbij, alhoewel we er ons geen voorstelling van konden maken. Omdat bijna alles al ingepakt was en ik vrij lang in een “leeg” huis vertoefde, besloten Mark en zijn familie om mij op te halen, voordat de lockdown een feit was, 2 dagen ervoor. Het afscheid viel daardoor minder zwaar: “zo snel mogelijk wegzijn!”

De aankomst in Bergen was warm,  alles was al ingericht, bedje gespreid en alle kaarsjes aan! Het leek alsof ik op vakantie was met het hele gezin erbij, allemaal thuis, de kleinkinderen thuis van school en universiteit: lang uitslapen, ontbijten en zonnebaden en luieren in de tuin, glaasje wijn, samen lekker eten, tuinieren, veel lezen, relaxen, letterlijk alles wat je vaak in een vakantie doet en dat dan een paar weekjes lang.

De Coronalockdown is een beetje aan mij voorbijgegaan. Ik moest het meest wennen aan de grootte van mijn huisje, i.p.v. een huis met 5 slaapkamers, nu een begane grond appartement met 2 kamers, een woon- en een slaapkamer met een enorme tuin en zwembad . Eind mei is echter mijn huisje vergroot met een veranda, waar ik deze warme zomer de hele dag kon vertoeven tot zeker middernacht en als ik wilde kon ik er ook blijven slapen! Wanneer ik de weg overstak zat ik in het prachtige natuurreservaat het Eendenmeer, onderdeel van het grote natuurgebied Maasduinen. Daar kon ik gewoon uren lopen zonder iemand tegen te komen. Ook met de fiets kon ik urenlang ronddolen en de mooiste plekjes tegenkomen. Omdat de corona-hausse hier, toen ik aankwam, over zijn hoogtepunt heen was, kon ik met inachtneming van de regels zonder probleem mijn boodschappen doen. Ik had dus niet het gevoel dat de lockdown mij beperkte in mijn bewegingsvrijheid/ruimte. Ik kon gewoon overal naar toe  behalve op bezoek gaan, maar dat was helemaal niet erg, want ik kende hier toch nog niemand.

Ik ben me ervan bewust dat mijn Corona tijd tot nu toe heel relaxed is verlopen, maar ook dat mijn twee kleinkinderen al snel zelf hun regels versoepelden. Er kwamen steeds meer vrienden en vriendinnen over de vloer en de regels werden enigszins overtreden. Ik probeerde me te distantiëren  van deze “visites”, niet altijd even gemakkelijk omdat er diverse verjaardagen tussen zaten en een eindexamenfeest

De overgang  van Badhoevedorp naar hier had echter één heel groot nadeel. Ik moest Jurriaan achterlaten en kon hem niet bezoeken of naar huis halen. Hij zat ook opgesloten in zijn huis alhoewel Ons Tweede Thuis er alles aandeed, het de cliënten zo aangenaam mogelijk te maken. Het moeilijkste was natuurlijk “het laten begrijpen van een lockdown”. Hij was soms opstandig, wilde naar mama toe en wilde gaan werken (schilderen). Pas half juni kon ik hem precies na 3 maanden een bezoekje brengen, op afspraak, op zijn kamer, maximaal 2 uur. Wat een uitkomst is dan het FaceTimen!!!

De conclusie die ik zelf trek uit mijn verhaal is dat de eenzaamheid, die mijn leven beheerste zoveel minder is geworden dankzij de nabijheid van mijn kinderen en mijn heimwee naar Badhoevedorp eigenlijk alleen van toepassing is op het niet meer of weinig zien van mijn vrienden, vriendinnen en kennissen. Zo langzamerhand begin ik te integreren in het Limburgse en komen er nieuwe mensen op mijn pad en de kinderen  zijn dichterbij gekomen, behalve Jurriaan, voor wie het beter is om in Hoofddorp te blijven wonen!

Kom eens een kijkje nemen wanneer je in de buurt bent, je bent altijd welkom! En zodra het kan, hoop ik van tijd tot tijd aanwezig te zijn bij de activiteiten van de Vrouwen van Badhoevedorp, want daarvan blijf ik lid!

 

Monique Berends

 

 

Vrouwen van Badhoevedorp is trots gebouwd met WordPress Deze website is mogelijk gemaakt door Mark Dalderup